Ik werd op een dag gebeld door een vrouw die mantelzorg verleende aan dochter van 16 jaar. De dochter was meervoudig gehandicapt en zat in een rolstoel. Moeder werd doorverwezen door mijn collega’s van Stichting MEE omdat de casus te specifiek was en betrekking had op PGB.

Moeder werkte al jaren bij hetzelfde bedrijf. Maar sinds de geboorte van haar dochter verliep dat steeds minder soepel omdat (ondanks de ingehuurde zorg) er vaak zorgvragen alsnog bij de moeder op het bord kwamen, ook tijdens werktijd. De werkgever wilde hiervoor wel begrip opbrengen, maar dat begon na zoveel jaren toch te schuren. Moeder wilde de dochter graag thuishouden, maar eigenlijk vond de werkgever dat de dochter maar opgenomen moest worden. Aangezien moeder dat niet deed en de werkgever de buik er vol van had, besloot de werkgever dat hij de moeder liever kwijt dan rijk was.

Moeder werd op het matje geroepen door haar leidinggevende. De leidinggevende probeerde de moeder te bewegen om zelf te stoppen met werken. Dat moeder mantelzorg verleende was prima, maar daar wilde de werkgever niets mee te maken hebben. Sterker nog, de werkgever ‘deed niet aan mantelzorg’. Het neigde tot een conflict waarbij de druk stevig werd opgevoerd. Samen kwamen ze er niet meer uit. Beide acteerden al te veel vanuit lang opgebouwde emoties. De werkgever was bang dat moeder in de ziektewet zou belanden en voor de enorme kostenpost die dat met zich mee zou brengen. Moeder was bang haar baan te verliezen.

En toen werd ik er bij geroepen…

Na een aantal gesprekken bleek er best een oplossing te zijn waar beide partijen tevreden mee konden zijn. Moeder ging standaard wat minder uren werken, maar zou dit compenseren door extra uren in te vullen op het moment dat het voor haar en de werkgever goed uitkwam. Daarnaast hielp ik moeder om meer afstemming tussen de zorgverleners te krijgen, waardoor er minder (onverwachte) hulpvragen bij moeder kwamen te liggen.

Beide gaven na afloop aan dolblij te zijn geweest met mijn bemiddeling. Samen zouden zij er niet meer uit zijn gekomen, terwijl ze beiden eigenlijk niets liever wilden.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *